ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਰਸੁ ਨ ਆਵੈ ਅਉਧੂ ਹਉਮੈ ਪਿਆਸ ਨ ਜਾਈ ॥
bin sabadai ras n āvai audhū haumai piās n jāī .
Without the Shabad, the essence does not come, O hermit, and the thirst of egotism does not depart.
ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਪਾਇਆ ਸਾਚੇ ਰਹੇ ਅਘਾਈ ॥
sabad ratē anmrit ras pāiā sāchē rahē aghāī .
Imbued with the Shabad, one finds the ambrosial essence, and remains fulfilled with the True Name.
ਕਵਨ ਬੁਧਿ ਜਿਤੁ ਅਸਥਿਰੁ ਰਹੀਐ ਕਿਤੁ ਭੋਜਨਿ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸੈ ॥
kavan budh jit asathir rahīai kit bhōjan tripatāsai .
What is that wisdom, by which one remains steady and stable? What food brings satisfaction?
ਨਾਨਕ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਸਮ ਕਰਿ ਜਾਪੈ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਕਾਲੁ ਨ ਗ੍ਰਾਸੈ ॥੬੧॥
nānak dukh sukh sam kar jāpai satigur tē kāl n grāsai .61.
O Nanak, when one looks upon pain and pleasure alike, through the True Guru, then he is not consumed by Death. ||61||
ਰੰਗਿ ਨ ਰਾਤਾ ਰਸਿ ਨਹੀ ਮਾਤਾ ॥
rang n rātā ras nahī mātā .
If one is not imbued with the Lord's Love, nor intoxicated with His subtle essence,
ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਸਬਦੈ ਜਲਿ ਬਲਿ ਤਾਤਾ ॥
bin gur sabadai jal bal tātā .
without the Word of the Guru's Shabad, he is frustrated, and consumed by his own inner fire.
ਬਿੰਦੁ ਨ ਰਾਖਿਆ ਸਬਦੁ ਨ ਭਾਖਿਆ ॥
bind n rākhiā sabad n bhākhiā .
He does not preserve his semen and seed, and does not chant the Shabad.
ਪਵਨੁ ਨ ਸਾਧਿਆ ਸਚੁ ਨ ਅਰਾਧਿਆ ॥
pavan n sādhiā sach n arādhiā .
He does not control his breath; he does not worship and adore the True Lord.
ਅਕਥ ਕਥਾ ਲੇ ਸਮ ਕਰਿ ਰਹੈ ॥
akath kathā lē sam kar rahai .
But one who speaks the Unspoken Speech, and remains balanced,
ਤਉ ਨਾਨਕ ਆਤਮ ਰਾਮ ਕਉ ਲਹੈ ॥੬੨॥
tau nānak ātam rām kau lahai .62.
O Nanak, attains the Lord, the Supreme Soul. ||62||
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਰੰਗੇ ਰਾਤਾ ॥
gur parasādī rangē rātā .
By Guru's Grace, one is attuned to the Lord's Love.
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ਸਾਚੇ ਮਾਤਾ ॥
anmrit pīā sāchē mātā .
Drinking in the Ambrosial Nectar, he is intoxicated with the Truth.
ਗੁਰ ਵੀਚਾਰੀ ਅਗਨਿ ਨਿਵਾਰੀ ॥
gur vīchārī agan nivārī .
Contemplating the Guru, the fire within is put out.
ਅਪਿਉ ਪੀਓ ਆਤਮ ਸੁਖੁ ਧਾਰੀ ॥
apiu pīō ātam sukh dhārī .
Drinking in the Ambrosial Nectar, the soul settles in peace.
ਸਚੁ ਅਰਾਧਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਰੁ ਤਾਰੀ ॥
sach arādhiā guramukh tar tārī .
Worshipping the True Lord in adoration, the Gurmukh crosses over the river of life.
ਨਾਨਕ ਬੂਝੈ ਕੋ ਵੀਚਾਰੀ ॥੬੩॥
nānak būjhai kō vīchārī .63.
O Nanak, after deep contemplation, this is understood. ||63||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਮੈਗਲੁ ਕਹਾ ਬਸੀਅਲੇ ਕਹਾ ਬਸੈ ਇਹੁ ਪਵਨਾ ॥
ih man maigal kahā basīalē kahā basai ih pavanā .
"Where does this mind-elephant live? Where does the breath reside?
ਕਹਾ ਬਸੈ ਸੁ ਸਬਦੁ ਅਉਧੂ ਤਾ ਕਉ ਚੂਕੈ ਮਨ ਕਾ ਭਵਨਾ ॥
kahā basai s sabad audhū tā kau chūkai man kā bhavanā .
Where should the Shabad reside, so that the wanderings of the mind may cease?"
ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਇਹੁ ਮਨੁ ਪਾਏ ॥
nadar karē tā satigur mēlē tā nij ghar vāsā ih man pāē .
When the Lord blesses one with His Glance of Grace, he leads him to the True Guru. Then, this mind dwells in its own home within.
ਆਪੈ ਆਪੁ ਖਾਇ ਤਾ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਵੈ ਧਾਵਤੁ ਵਰਜਿ ਰਹਾਏ ॥
āpai āp khāi tā niramal hōvai dhāvat varaj rahāē .
When the individual consumes his egotism, he becomes immaculate, and his wandering mind is restrained.
ਕਿਉ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੈ ਆਤਮੁ ਜਾਣੈ ਕਿਉ ਸਸਿ ਘਰਿ ਸੂਰੁ ਸਮਾਵੈ ॥
kiu mūl pashānai ātam jānai kiu sas ghar sūr samāvai .
How can the root, the source of all be realized? How can the soul know itself? How can the sun enter into the house of the moon?
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਖੋਵੈ ਤਉ ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥੬੪॥
guramukh haumai vichah khōvai tau nānak sahaj samāvai .64.
The Gurmukh eliminates egotism from within; then, O Nanak, the sun naturally enters into the home of the moon. ||64||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਨਿਹਚਲੁ ਹਿਰਦੈ ਵਸੀਅਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣਿ ਰਹੈ ॥
ih man nihachal hiradai vasīalē guramukh mūl pashān rahai .
When the mind becomes steady and stable, it abides in the heart, and then the Gurmukh realizes the root, the source of all.
ਨਾਭਿ ਪਵਨੁ ਘਰਿ ਆਸਣਿ ਬੈਸੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਤ ਤਤੁ ਲਹੈ ॥
nābh pavan ghar āsan baisai guramukh khōjat tat lahai .
The breath is seated in the home of the navel; the Gurmukh searches, and finds the essence of reality.
ਸੁ ਸਬਦੁ ਨਿਰੰਤਰਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਛੈ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਸੁ ਸਬਦਿ ਲਹੈ ॥
s sabad nirantar nij ghar āshai tribhavan jōt s sabad lahai .
This Shabad permeates the nucleus of the self, deep within, in its own home; the Light of this Shabad pervades the three worlds.
ਖਾਵੈ ਦੂਖ ਭੂਖ ਸਾਚੇ ਕੀ ਸਾਚੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸਿ ਰਹੈ ॥
khāvai dūkh bhūkh sāchē kī sāchē hī tripatās rahai .
Hunger for the True Lord shall consume your pain, and through the True Lord, you shall be satisfied.
ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀ ਬਿਰਲੋ ਕੋ ਅਰਥਾਵੈ ॥
anahad bānī guramukh jānī biralō kō arathāvai .
The Gurmukh knows the unstruck sound current of the Bani; how rare are those who understand.
ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਸਚੁ ਸੁਭਾਖੈ ਸਚਿ ਰਪੈ ਰੰਗੁ ਕਬਹੂ ਨ ਜਾਵੈ ॥੬੫॥
nānak ākhai sach subhākhai sach rapai rang kabahū n jāvai .65.
Says Nanak, one who speaks the Truth is dyed in the color of Truth, which will never fade away. ||65||
ਜਾ ਇਹੁ ਹਿਰਦਾ ਦੇਹ ਨ ਹੋਤੀ ਤਉ ਮਨੁ ਕੈਠੈ ਰਹਤਾ ॥
jā ih hiradā dēh n hōtī tau man kaithai rahatā .
"When this heart and body did not exist, where did the mind reside?
ਨਾਭਿ ਕਮਲ ਅਸਥੰਭੁ ਨ ਹੋਤੋ ਤਾ ਪਵਨੁ ਕਵਨ ਘਰਿ ਸਹਤਾ ॥
nābh kamal asathanbh n hōtō tā pavan kavan ghar sahatā .
When there was no support of the navel lotus, then in which home did the breath reside?
ਰੂਪੁ ਨ ਹੋਤੋ ਰੇਖ ਨ ਕਾਈ ਤਾ ਸਬਦਿ ਕਹਾ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥
rūp n hōtō rēkh n kāī tā sabad kahā liv lāī .
When there was no form or shape, then how could anyone lovingly focus on the Shabad?
ਰਕਤੁ ਬਿੰਦੁ ਕੀ ਮੜੀ ਨ ਹੋਤੀ ਮਿਤਿ ਕੀਮਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈ ॥
rakat bind kī marī n hōtī mit kīmat nahī pāī .
When there was no dungeon formed from egg and sperm, who could measure the Lord's value and extent?
ਵਰਨੁ ਭੇਖੁ ਅਸਰੂਪੁ ਨ ਜਾਪੀ ਕਿਉ ਕਰਿ ਜਾਪਸਿ ਸਾਚਾ ॥
varan bhēkh asarūp n jāpī kiu kar jāpas sāchā .
When color, dress and form could not be seen, how could the True Lord be known?"
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਇਬ ਤਬ ਸਾਚੋ ਸਾਚਾ ॥੬੬॥
nānak nām ratē bairāgī ib tab sāchō sāchā .66.
O Nanak, those who are attuned to the Naam, the Name of the Lord, are detached. Then and now, they see the Truest of the True. ||66||
ਹਿਰਦਾ ਦੇਹ ਨ ਹੋਤੀ ਅਉਧੂ ਤਉ ਮਨੁ ਸੁੰਨਿ ਰਹੈ ਬੈਰਾਗੀ ॥
hiradā dēh n hōtī audhū tau man sunn rahai bairāgī .
When the heart and the body did not exist, O hermit, then the mind resided in the absolute, detached Lord.
ਨਾਭਿ ਕਮਲੁ ਅਸਥੰਭੁ ਨ ਹੋਤੋ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਬਸਤਉ ਪਵਨੁ ਅਨਰਾਗੀ ॥
nābh kamal asathanbh n hōtō tā nij ghar basatau pavan anarāgī .
When there was no support of the lotus of the navel, the breath remained in its own home, attuned to the Lord's Love.
ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖਿਆ ਜਾਤਿ ਨ ਹੋਤੀ ਤਉ ਅਕੁਲੀਣਿ ਰਹਤਉ ਸਬਦੁ ਸੁ ਸਾਰੁ ॥
rūp n rēkhiā jāt n hōtī tau akulīn rahatau sabad s sār .
When there was no form or shape or social class, then the Shabad, in its essence, resided in the unmanifest Lord.
ਗਉਨੁ ਗਗਨੁ ਜਬ ਤਬਹਿ ਨ ਹੋਤਉ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਆਪੇ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ॥
gaun gagan jab tabah n hōtau tribhavan jōt āpē nirankār .
When the world and the sky did not even exist, the Light of the Formless Lord filled the three worlds.